ความรักของผมมันแปลกๆ และยิ่งแปลกไปทุกวัน เริ่มจากผมได้รู้จักผู้หญิงคนหนึ่งอย่างไม่บังเอิญหรือก็คือจงใจนั่นเอง
ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่ผมเฝ้าดูและได้ใกล้ชิดมาสักพักใหญ่ๆ จากความใกล้ชิดทำให้ผมได้มองเห็นเธอในมุมที่คนอื่นๆ มองไม่เห็น มุมที่หลบๆ มุมที่ปิดๆ บังๆ ซ่อนๆ แอบๆ ไม่ใช่เพราะว่าเธอเปิดเผยหรือไว้ใจอะไรผมมากกว่าคนอื่นๆ หรอกครับ แต่เป็นเพราะธรรมชาติของผมนั้น เป็นคนสอดรู้สอดเห็นต่างหาก
ผมเข้าไปอย่างน้องชาย อย่างเพื่อนคนนึงที่เธอสามารถคุยนั่้นนี่ได้ ในฐานะผู้ชายคนนึีงผมให้คำปรึกษาในเรื่องของผู้ชายๆ กับเธอได้อย่างดี ถึงแม้จะใชัการได้บ้่างไม่บ้าง แต่เธอก็ดูไว้วางใจผมอยู่ในระดับนึง
ผมไม่เคยแสดงออกว่าคิดเกินว่าน้องชายและเพื่อนรุ่นน้องกับเธอ ไม่เคยเลย นั่นเพราะบางทีการได้อยู่กับความคลุมเคลือนั้นทำให้ผมมีความสุขเสียยิ่งไปกว่าการบอกออกไปตรงๆ แล้วพบกับความจริงที่ถูกเธอปฎิเสธ
มนุษย์เราชอบหลอกตัวเองฉันใดก็ฉันนั้น ผมเองก็ยินดีจะหลอกตัวเองไปเรื่อยๆ
นอกจากไม่ทำอะไรให้เธอรู้ว่าผมมีความรู้สึกดีๆ ด้วยแล้ว ผมยังทำตัวประหลาดด้วยการเชียร์เธอให้เริ่มต้นความสัมพันธ์กับชายอื่น ให้คำแนะนำแบบเต็มเหนี่ยว นี่ผมบ้าหรือว่าอะไร ผมยังตอบตัวเองไม่ได้
แล้ววันนึงเมื่อเขาและเธอดูจะเริ่มต้นกันได้จริงๆ ผมก็ต้องมานั่งเขียนบ่นบ้าอยู่ที่นี่ ไม่อยากเขียนอะไรที่มัน real แต่ก็ขอเขียนแล้วเก็บไว้อ่านคนเดียวก็ยังดี
เธอจะรู้ไหมว่าใครรัก สิ่งที่อยู่ในใจ ไม่พูดออกไป ใครจะรู้
ผมเองก็ยังงงๆ ว่าชีวิตนี้ผมมีความหมายกับใครบ้างหรือเปล่า ดูเหมือนว่าทุกคนจะทิ้งขว้างหรือตัดผมออกไปได้ง่ายๆ ราวกับแกะเศษหมากฝรั่งที่ติดรองเท้า กับบางรองเท้าผมก็เหนียว แต่กับบางรองเท้าผมก็ยินดีหลุดร่อนด้วยตนเอง
ผมเพิ่งรู้ตัวว่าผมริษยาและร้อนใจที่ทำอะไรไม่ได้และก็คงทำไม่ได้ตลอดไปเช่นนี้
จบก่อนที่มันจะยาวไปกว่านี้โดยไร้การเรียบเรียงใดๆ ทั้งสิ้น
